پرودگارا

پرودگارا

خود را تقديم تو مي دارم

با من كن و از من ساز آنجه خود اراده كني .

از اسارت نفس رهايم كن تا انجام اراده ات را بهتر توانم.

مشكلاتم را بگير تا پيروزي بر آنها شاهدي باشد براي كساني كه با قدرت تو ،

            عشق تو و راه تو ياريشان خواهم داد.

               باشد كه هميشه بر اراده تو گردن نهم.

خانه ام ابري است

خانه ام ابري است

يكسره روي زمين ابري است با آن

ازفراز گردنه خرد و خراب و مست

               باد مي پيچد

يكسره دنيا خراب از اوست

                و حواس من .

آي ني زن !

كه تو را آواي ني برده ست دور از ره ، كجائي ؟

خانه ام ابري است . اما

ابر  بارانش گرفته ست.

در خيال روزهاي روشنم كز دست رفتندم.

من به روي آفتابم

مي برم در ساحت دريا نظاره

و همه دنيا خراب و خرد از باد است .

و به ره ني زن كه دائم مي نوازد ني.

در اين دنياي ابر اندود.

راه خود  را دارد اندر پيش.

         *   نيما يوشيج*

تهي درون

لحظه اي را در نظر آور كه بدون هيچ گونه صفت و اضافاتي تنها نظاره گر خود هستي . موقعي كه بدون هيچ عامل و محرك خارجي و هيچ مقايسه اي با خود درون مواجه ميشوي. هنگامي كه بدون صفات خوب ، بد ، زشت ، زيبا و نظاير آن و اضافاتي چون شغل ، منصب ، وابستگي خانوادگي و مراتب اجتماعي و بدون حضور محرك هاي خارجي و نشخوار فكري با دورن و وجود خويش رودررو مي شوي. در اين حالت اولين واكنش فرد ترس و وحشت است. گوئي كه در خوابي وحشتناك فرو مي رود و گونه اي وحشت سراپاي او را مي گيرد. انسان هميشه آموخته كه با داشتن و برچسب صفات و منصب و مشاغل خود را به ياد آورد و هميشه از اينكه بدون هيچ حايل و مانعي به خود بنگرد گريزان بوده است. انسان ها هميشه خود را با مقياس هائي كه از سوي خانواده و جامعه به او عرضه مي شده خود را مي شناسد. هيچ وقت اين جسارت تنهائي و بي واسطه به خود نگريستن را به او آموزش نداده اند. گوئي هميشه بايد اين تهي درون را با عوامل و لوازم خارجي پر نمايد . اوقات فراغت و گاه تنهائي را با خواندن ، ديدن فيلم و مشغله هاي ذهني خود را سرگرم نمايد . گروهي نيز با افيون و مشروب به تخدير و تسكين و گريز از خود مشغول هستند و پاره اي نيز سرخوش پست و منصب اجتماعي و سياسي و بازي قدرت هستند. همه اين ها يك كار را دنبال مي كنند و آن گريز از تنهائي درون و نگريستن خود مي باشد . اين به معناي نفي كار و تلاش و تفريح نمي باشد. در اينجا هدف كنار نهادن اين عامل ها و بدون حجاب و مانع با خود روبرو شدن است. اما در اين مواجهه چه عايد فرد مي شود و صحيح تر آيا نيازي به سود و فايده هست ؟ آيا همه چيز را بايد از زاويه سودو زيان سنجيد؟ آيا بسياري از دقايق و عمر بشر در خسران و بطلان نمي گذرد ؟برگرديم به ديدن اين تصوير . دراين حالت فرد به گوهر و وجودي رودرو مي گردد كه بدون هيچ گرهي همه هستي انسان را در خود داردو سرشار از انرژي است . اين وجود توانائي هر دگرگوني را دارد.اين وجود خود را باغير مقايسه نمي كند .اين لحظه نابي است كه بود و وجود حضور دارد. در اين حالت خود را با همه هستي همذات مي پندارد و فاصله و مرزي با ديگران نمي بيند. مقايسه ، خود برتر بيني ، خودكم بيني غايب است. انسان ها در اين حالت طبقه بندي و درجه بندي نمي شوند. همه چون داراي اين گوهر هستند قابل احترام و ستايش هستند . ديگر مرزها ي فاصله افكن چون مليت . قوميت ، نژاد و مذهب رنگ مي بازد .انسان حتي با نبات نيز همنوائي مي كند.اما دوام اين حالت به فرد مربوط است كه در زندگي كاربر اين نيرو و بصيرت باشد. اين ملاك خوبي نيز براي خودشناسي است. كافي است به روابط و رفتار خود و ديگران نيك بنگريم .اگر افراد را بر حسب مقام و موقعيت احترام يا طرد نمائيم مفهوم آن قبول فاصله. و حاصل آن درگيري و تعارضاتي كه در عالم هست. هر كشور و گروهي خود رامحق مي داند و ديگرا ن را فروتر و مجبور در پيمودن راه آنان . پس هميشه اين تنش ها را بايد ناظر باشيم. آيا نبايد كه به انسان ها به چشم و ديد ديگر نگريست ؟ و افراد را فارغ از هر رنگ و نژاد و آيين ستود ؟